Februari 1931: Ge lijdt aan Uzelf (Collected Writings, pg 111/135; Original Writings, pg 56)

 

GE LIJDT AAN UZELF
Een toespraak gegeven in Southport
Februari 1931

U vanavond toe te spreken vind ik geen eenvoudige taak.

Jullie zijn een medisch gezelschap, en ik sta hier als medicus: toch is de geneeskunst waarover we gaan praten zo ver verwijderd van de orthodoxe kijk van vandaag, dat er in deze lezing weinig zal zijn dat smaakt naar de spreekkamer, het verpleeghuis of de ziekenzaal zoals we die vandaag de dag kennen.

Ware het niet dat jullie, als volgelingen van Hahnemann, al ruimschoots in het voordeel zijn ten opzichte van degenen die de leer van Galenus prediken, en de orthodoxe gezondheidszorg van de laatste tweeduizend jaar, dan zou men bang zijn om sowieso te spreken.

Maar de leer van jullie grote Meester en zijn volgelingen heeft al zoveel licht doen schijnen op de aard van ziekte, en heeft de weg naar de juiste manier van genezen al zozeer geopend, dat ik weet dat jullie bereid zijn om met mij dat pad een stukje verder te gaan, en meer te zien van de heerlijkheid van perfecte gezondheid en van de ware aard van ziekte en genezing.

De inspiratie die Hahnemann gegeven is bracht de mensheid licht in de duisternis van het materialisme, op een moment dat de mens zover was dat hij ziekte als een puur materialistisch probleem zag, dat alleen op een materialistische manier kan worden verlicht en genezen.

Net als Paracelsus wist hij dat ziekte niet kon bestaan als onze spirituele en mentale kanten in harmonie zouden zijn; en hij ging aan de slag om remedies te vinden om onze psyche te behandelen, en op die manier rust en gezondheid te brengen.

Hahnemann maakte grote vorderingen en bracht ons een heel eind op weg, maar hij had slechts ťťn leven de tijd om te werken, en het is aan ons om zijn onderzoeken te vervolgen waar hij gebleven was: om meer toe te voegen aan het bouwwerk van perfecte genezing, waarvan hij het fundament legde en zo verdienstelijk begon te bouwen.

De homeopaat heeft al afgerekend met veel van de onnodige en onbelangrijke aspecten van de orthodoxe geneeswijze, maar hij moet nog een stap verder gaan. Ik weet dat jullie vooruit willen kijken, want de kennis uit het verleden of die van vandaag zijn niet voldoende voor wie de waarheid zoekt.

Paracelsus en Hahnemann hebben ons geleerd om niet te veel aandacht te besteden aan de details van een ziekte, maar om de persoonlijkheid te behandelen, de innerlijke mens, in het besef dat ziekte zou verdwijnen als onze spirituele en mentale aard in harmonie zouden zijn. Dat grootse fundament van hun bouwwerk is de fundamentele leer die we moeten voortzetten.

Hahnemann zag vervolgens hoe hij deze harmonie kon bewerkstelligen, en hij vond uit dat er medicijnen en remedies van de oude school zijn, en ook elementen en planten die hij zelf uitzocht, waarvan hij de werking kon omdraaien door ze te potentiŽren, zodat dezelfde stof die vergiftigings- en ziekteverschijnselen kan veroorzaken, ook in staat is om -in de miniemste hoeveelheden- deze specifieke symptomen te genezen, wanneer hij bereid wordt volgens zijn speciale methode.

Zo formuleerde hij de wet 'het gelijke met het gelijksoortige genezen'; nog een groots basisprincipe van het leven. En hij liet het aan ons over om de rest van de tempel te bouwen, waarvan de vroegste ontwerpen aan hem waren geopenbaard.

En als we langs deze lijnen verder denken, dan is het eerste grote besef dat tot ons komt de waarheid dat het de ziekte zelf is die als 'gelijksoortig het gelijke geneest'; omdat ziekte het gevolg is van verkeerd handelen. Het is het natuurlijke gevolg van onbalans tussen ons lichaam en onze Ziel: het is 'het gelijke met het gelijksoortige genezen' omdat het juist de ziekte zelf is die ons hindert en voorkomt dat we deze verkeerde handelingen te ver kunnen doorvoeren, en die tegelijkertijd een les is die ons leert om ons leven te beteren en in evenwicht te brengen met wat de Ziel van ons verlangt.

Ziekte is het gevolg van verkeerde gedachten en verkeerde handelingen, en verdwijnt wanneer de handelingen en de gedachten weer op orde gebracht zijn. Wanneer de les van pijn en lijden en onrust geleerd is, dan heeft zijn aanwezigheid geen verder doel meer, en verdwijnt hij automatisch.

Dat is wat Hahnemann onvolledig zag als 'het gelijke met het gelijksoortige genezen'.

KOM MAAR EEN STAPJE VERDER OP DEZE WEG

Dan opent zich voor ons nog een prachtig uitzicht, en hier zien we dat werkelijke genezing bereikt kan worden, niet door iets fouts uit te drijven met iets fouts, maar doordat iets goeds iets fouts vervangt; goed dat kwaad vervangt; licht dat duisternis vervangt.

We beginnen nu te begrijpen dat we kwalen niet langer bestrijden met kwalen; ziekte niet langer tegengaan met de producten van ziekte; dat we niet langer proberen om de klachten te verdrijven met die stoffen die de klachten kunnen veroorzaken; maar, integendeel, dat we de tegenovergestelde deugd erop loslaten welke de fout zal elimineren.

En de lijst van geneesmiddelen zal in de nabije toekomst alleen nog die remedies bevatten die de macht hebben om het goede te bewerkstelligen, terwijl de remedies worden weggestreept die alleen maar als kwaliteit hebben dat ze het kwade kunnen weerstaan.

Het is waar dat haat verslagen kan worden door een nog grotere haat, maar het kan alleen genezen worden met liefde; wreedheid kan voorkomen worden door een nog grotere wreedheid, maar kan alleen worden uitgeroeid wanneer de kwaliteiten van vriendelijkheid en medelijden worden ontwikkeld; de ene angst kan verdwijnen en vergeten worden door de aanwezigheid van een nog grotere angst, maar de ware genezing van alle angst is de perfecte moed.

En dus is het nu zover dat wij, van deze stroming in de geneeskunde, onze aandacht dienen te richten op die prachrige remedies die op Goddelijke wijze in de natuur zijn opgenomen voor onze genezing, tussen die weldadige, voortreffelijke planten en kruiden van het platteland.

Het is natuurlijk fundamenteel fout om te zeggen dat "het gelijkde door het gelijksoortige wordt genezen". Hahnemann had een concept van de waarheid, zoveel is zeker, maar hij formuleerde het onvolledig. Het gelijksoortige kan het gelijke versterken, het kan het verdrijven, maar in de werkelijk helende zin is het niet in staat het gelijke te genezen.

Als je luistert naar de lessen van Krishna, Boeddha of Christus, dan vind je altijd de les dat het goede het kwade overwint. Christus leerde ons om ons niet te verzetten tegen het kwade, om onze vijanden lief te hebben, om degenen die ons vervolgen te zegenen - hierin zit niets gelijksoortigs dat het gelijke geneest. En zo is het ook bij werkelijke genezing, en ook bij spirituele groei, we dienen altijd het goede te zoeken om het kwade uit te drijven, liefde om haat te overwinnen, en licht om duisternis te verdrijven. Op die manier dienen we ook alle vergiften te vermijden, alle schadelijke zaken, en alleen het weldadige en mooie te gebruiken.

Ongetwijfeld getroostte Hahnemann zich veel moeite om, met behulp van zijn methode van potentiŽren, slecht in goed te veranderen, vergiften in deugden, maar het is eenvoudiger om direct de fraaie en deugdzame remedies te gebruiken.

Genezing staat nou eenmaal boven alle materialistische zaken, boven materialistische wetten, Goddelijk in zijn oorsprong, en is niet gebonden door onze conventies of gewone normen. Hierbij dienen we onze idealen, onze dachten en onze aspiaties te verheffen tot die schitterende gebieden die de Grote Meesters ons hebben onderwezen en laten zien.

Denk vooral niet dat iemand Hahnemann's werk aan het kleineren is, integendeel, hij heeft de grootse fundamentele wetten uitgelegd, de basis; maar hij had maar ťťn leven: en als hij zijn werk langer had voortgezet, was hij ongetwijfeld langs deze weg verder gegaan. We zetten slechts zijn werk voort, en brengen het naar het natuurlijk volgende stadium.

Laten we nu bekijken waarom het zo onvermijdelijk is dat de geneeskunst verandert. De wetenschap van de laatste tweeduizend jaar heeft ziekte beschouwd als een materiŽle factor die op materiŽle wijze bestreden kan worden: zoiets is natuurlijk volkomen onwaar.

Ziekte van het lichaam, zoals wij het kennen, is een resultaat, een eindproduct, een laatste stadium van iets veel diepers. Ziekte komt voort uit iets hogers dan het lichamelijk vlak, dichter bij het psychische. Het is uitsluitend het resultaat van een conflict tussen onze spirituele en sterfelijke zelf. Zo lang deze twee in evenwicht zijn is onze gezondheid perfect; maar wanneer ze uit balans zijn, dan volgt wat wij kennen als ziekte.

Ziekte is uitsluitend en alleen corrigerend: het is niet wraakzuchtig of wreed; maar het is de manier die onze eigen Zielen ontwikkeld hebben om ons op onze fouten te wijzen; om te voorkomen dat we grotere fouten maken; om te voorkomen dat we meer kwaad doen; en om ons terug te brengen bij het pad van Waarheid en Licht waar we nooit van hadden mogen afdwalen.

In feite is ziekte voor onze bestwil en weldadig, hoewel we het zouden vermijden als we maar het goede begrip maar hadden, in combinatie met de wens om het juiste te doen.

Welke fout we ook maken, hij slaat terug op onszelf, en veroorzaakt ongelukkigheid, ongemak of lijden, al naar gelang de aard van de fout. De bedoeling hiervan is om ons de gevolgen te leren van foute daden of gedachten; en doordat het bij onszelf gelijksoortige resultaten geeft, laat het ons zien wat voor ellende het bij anderen aanricht, en dus tegengesteld is aan de Grote en Goddelijke Wet van Liefde en Eenheid.

Voor een arts die dit begrijpt wijst de ziekte zelf de aard van het conflict aan. Misschien is dit het beste aan te tonen met voorbeelden die laten zien dat, ongeacht de ziekte waar je aan lijdt, deze ontstaan is omdat er een onevenwichtigheid is tussen jezelf en de Goddelijkheid in jezelf, en dat je iets verkeerd doet, een fout maakt die je Hogere Zelf probeert te herstellen.

Pijn is het gevolg van wreedheid die bij anderen pijn veroorzaakt, en kan mentaal of fysiek zijn; maar als je pijn lijdt kun je er zeker van zijn dat je zult ontdekken, als je jezelf maar onderzoekt, dat er een harde actie of gedachte in je aard aanwezig is: als je deze verwijdert zal je pijn ophouden. Als je last hebt van stijfheid aan gewrichten of ledematen, dan kun je er net zo zeker van zijn dat er een stijfheid in je geest is; dat je stijfkoppig vasthoudt aan een idee of een principe, of misschien een conventie, die je niet zou moeten hebben. Als je aan asthma lijdt, of ademhalingsmoeilijkheden hebt, dan ben je op de een of andere manier een ander aan het verstikken; of jezelf aan het smoren omdat je de moed niet hebt om goed te doen. Als je wegkwijnt komt dat omdat je het laat gebeuren dat iemand anders voorkomt dat je eigen levenskracht je lichaam binnenkomt.
Zelfs het deel van het lichaam dat is aangedaan verwijst naar de aard van de fout. De hand, gebrek aan actie of verkeerde actie; de voet, anderen niet helpen; de hersenen, gebrek aan beheersing; het hart, gebrek of overdaad, of fouten maken op het gebied van liefde; het oog, niet in staat de dingen juist te zien en de waarheid te begrijpen als deze voor je neus staat. En op die manier kan, heel precies, de reden en de aard van een gebrek uitgepuzzeld worden: de les die van de patiŽnt gevraagd wordt; en de benodigde verbetering.

Laten we nu, eventjes maar, naar het ziekenhuis van de toekomst kijken.

Het wordt een heiligdom van vrede, hoop en vreugde. Geen haast; geen herrie; helemaal ontdaan van alle afschrikwekkende apparaten en toestanden van vandaag; vrij van de geur van ontsmettings- en verdovingsmiddelen; ontdaan van alles wat herinnert aan ziekte en lijden. De rust van de patiŽnt wordt niet steeds verstoord door temperatuur op te nemen; geen dagelijkse onderzoeken met een stethoscoop of met geklop om de patiŽnt de aard van zijn ziekte in te wrijven. Niet steeds de pols voelen om aan te geven dat het hart te snel klopt. Want al deze dingen verstoren de sfeer van rust en kalmte die de patiŽnt zo nodig heeft om snel te kunnen herstellen. Ook zijn er geen laboratoria meer nodig; want het minutieus en microskopisch onderzoeken van details doet er niet meer toe als eenmaal begrepen wordt dat de patiŽnt behandeld dient te worden, en niet de ziekte.

Ieder instituut heeft tot doel om een sfeer te creŽren van rust. en van hoop, van vreugde, en van vertrouwen. Er wordt alles aan gedaan om de patiŽnt zijn ziekte te laten vergeten; om naar gezondheid te streven; en om tegelijkertijd begrip te krijgen van de les die hij moet leren.

Alles aan het ziekenhuis van de toekomst zal verheffend zijn en mooi, zodat de patiŽnt daar zijn toevlucht zoekt, niet alleen om van zijn klacht af te komen, maar ook om het verlangen te ontwikkelen om een leven te leven dat meer in overeenstemming is met de voorschriften van de Ziel, dan voorheen het geval was.

Het ziekenhuis wordt de moeder van de zieken; neemt ze op in haar armen; kalmeert en troost ze; en brengt hen hoop, vertrouwen en moed om hun problemen te overwinnen.

De arts van morgen beseft dat hijzelft niet de macht heeft om te genezen, maar dat, als hij zijn leven wijdt aan dienstbaarheid aan zijn medemensen; aan het bestuderen van de menselijke aard zodat hij de betekenis ervan, deels, kan begrijpen; aan de hartewens om het lijden te verlichten, en alles over te hebben voor het helpen van zieken; dan kan via hem de kennis gestuurd worden die nodig is om ze de weg te wijzen, en de geneeskracht die hun pijn verlicht. En zelfs dan zal zijn kracht en zijn mogelijkheden om te helpen in verhouding zijn met de intensiteit van zijn wens en zijn bereidheid om te dienen. Hij zal begrijpen dat gezondheid, net als het leven, afkomstig is van God, en van God alleen. Dat hijzelf en de remedies die hij gebruikt alleen maar instumenten en hulpmiddelen zijn in het Goddelijke Plan, die helpen om de noodlijdende terug te brengen naar de weg van de Goddelijke Wet.

Hij interessert zich niet voor ziekteleer of de anatomie van ziek weefsel; hij bestudeert immers de gezondheid. Het maakt voor hem niet uit of bijvoorbeeld kortademigheid veroorzaakt wordt door de tuberculose baccil of de streptokok, of door enig ander organisme; maar het is van het grootste belang om te weten waarom de patiŽnt nou net moeite heeft met de ademhaling. Het is van geen belang om te weten welke van de hartkleppen beschadigd is, maar het is van levensbelang om te achterhalen op welk aspect van de liefde de patiŽnt de fout in gaat. Een verstijfd gewricht zal niet langer met RŲntgenstraling worden onderzocht, maar juist de mentaliteit van de patiŽnt, om de starheid van zijn geest te ontdekken.

De prognose van een ziekte zal niet langer afhangen van fysieke verschijnselen en symptomen, maar van het vermogen van de patiŽnt om zijn fouten te verbeteren en in evenwicht te komen met zijn Spirituele Zelf.

De opleiding van een arts zal bestaan uit het diepzinnig bestuderen van de menselijke aard; een diep besef van het pure en perfecte; en begrip van de Goddelijke toestand van de mens; en weten hoe je noodlijdenden kunt helpen om hun gedrag in evenwicht te brengen met hun Spirituele Zelf, zodat ze de persoonlijkheid harmonie en gezondheid kunnen brengen.

Hij zal in staat moeten zijn om uit de levensloop van de patiŽnt te begrijpen welk conflict de oorzaak is van ziekte en onevenwichtigheid tussen lichaam en Ziel, om op die manier de nodige adviezen te kunnen geven en de behandeling om de noodlijdende verlichting te brengen.

Hij zal ook de Natuur dienen te bestuderen en de Wetten van de Natuur; vertrouwd moeten zijn met Haar Helende Krachten, zodat hij deze kan aanwenden tot weldaad en voordeel van de patiŽnt.

De behandeling van morgen komt erop neer dat de patiŽnt vier deugden krijgt aangereikt.

Ten eerste, rust; ten tweede, hoop; ten derde vreugde; en ten vierde, vertrouwen.

En de hele omgeving en alle aandacht zal daarop gericht zijn. Om de patiŽnt te omringen met een zodanige sfeer van gezondheid en licht, dat herstel wordt aangewakkerd. Tegelijkertijd krijgt de patiŽnt uitleg over zijn fouten, die gediagnostiseerd zijn, en de hulp en aanmoediging om ze te helpen overwinnen.

Daarbij krijgt hij die prachtige remedies toegediend die Goddelijk verrijkt zijn met genezende krachten, om die kanalen te openen die het licht van de Ziel meer toelaten, zodat de patiŽnt overstroomd kan worden met helende deugdzaamheid.

De werking van deze remedies is dat ze onze trillingen verhogen en onze kanalen openen voor het ontvangen van ons Spirituele Zelf, om onze aard te overstromen met precies die deugd die we nodig hebben, en de fout die ons schade toebrengt uit ons weg te wassen. Net als mooie muziek of andere heerlijke verheffende dingen die ons inspireren, zijn zij in staat om onze aard te verheffen en ons dichter bij onze Ziel te brengen: en juist door dat te doen brengen ze ons rust en verlichten ze ons lijden.

Ze genezen, niet door de ziekte aan te vallen, maar door onze lichamen te overstromen met de mooie trillingen van onze Hogere Natuur, in wiens aanwezigheid ziekte smelt als sneeuw voor de zon.

En ten slotte moeten ze de houding van de patiŽnt tegenover ziekte en gezondheid veranderen.

De gedachte dat verlichting kan worden bereikt door het betalen van goud of zilver moet voor altijd verdwijnen. Gezondheid is, net als leven, van Goddelijke oorsprong, en kan alleen behaald worden met Goddelijke Middelen. Geld, luxe, reizen, oppervlakkig gezien kan het lijken of ze in staat zijn om een verbetering van ons fysieke welzijn te kopen; maar deze dingen kunnen ons nooit echte gezondheid geven.

De patiŽnt van morgen moet begrijpen dat hijzelf, en hij alleen, voor verlichting van zijn lijden kan zorgen, maar dat hij advies en hulp kan krijgen van een oudere broeder die hem bijstaat in zijn inspanning

Wanneer er een perfect evenwicht is tussen Ziel en psyche en lichaam, dan is er gezondheid; en voordat genezing kan plaatsvinden moet dit evenwicht bereikt zijn, alleen maar dit evenwicht.

In de toekomst zal niemand trots zijn dat hij ziek is; integendeel: mensen zullen net zo beschaamd zijn voor ziekte als ze voor misdaad zouden moeten zijn.

En nu wil ik u twee situaties toelichten die in dit land waarschijnlijk verantwoordelijk zijn voor meer ziekte dat welke andere oorzaak ook: de grote tekortkomingen van onze beschaving: hebzucht en verafgoding.

Natuurlijk wordt ziekte ons gezonden als een correctie. We doen het helemaal onszelf aan: het is het resultaat van onze eigen foute daden en foute gedachten. Als het ons maar lukt om onze fouten te verbeteren en te leven in harmonie met het Goddelijke Plan, dan heeft ziekte geen vat op ons.

In deze, in onze beschaving wordt alles overschaduwd door hebzucht. Er is hebzucht naar rijkdom, naar rang, naar positie, naar wereldse eer, naar comfort, naar populariteit; en dit is nog niet eens waar we het over willen hebben, want zelfs deze zijn naar verhouding onschadelijk.

Het ergst van alles is de hebzucht om een ander individu te bezitten. Dit kan voor ons dan wel zo normaal zijn dat we bijna zijn gaan vinden dat het zo hoort en dat het goed is, maar dat neemt niet weg dat het slecht is: want als we een ander individu of persoonlijkheid willen bezitten of beÔnvloeden, dan eigenen we ons de macht van onze Schepper toe.

Hoeveel mensen tel je onder je vrienden en bekenden die vrij zijn? Hoeveel zijn er die niet gebonden zijn of beÔnvloed of overheerst door enig ander mens? Hoeveel zijn er die dag voor dag, maand voor maand, jaar voor jaar kunnen zeggen: "Ik gehoorzaam alleen de opdrachten van mijn Ziel, zonder beÔnvloed te worden door andere mensen"?

Terwijl toch ieder van ons een vrije Ziel is, en we zijn alleen verantwoording verschuldigd aan God voor onze acties, ja, zelfs voor onze gedachten.

Misschien is de grootste les van het leven wel: te leren om vrij te zijn. Vrij zijn van omstandigheden, omgeving, andere persoonlijkheden, en vooral van onszelf: want totdat we vrij zijn, zijn we niet in staat om volledig te geven en onze medemensen te dienen. Onthoud dat, of we nou te lijden hebben van ziekte en problemen, of we nou omgeven zijn door kennissen of vrienden die ons ergeren, of we nou moeten leven tussen mensen die ons overheersen en commanderen, die onze plannen verstoren en onze voortgang in de weg zitten, we roepen het allemaal over onszelf af: het komt doordat er nog een spoortje in ons is waarmee we iemands vrijheid belemmeren; of omdat de moed ons ontbreekt om onze eigen individualiteit op te eisen, ons geboorterecht.

Vanaf het moment dat wij zelf iedereen om ons heen volledige vrijheid geven; wanneer we niet langer de wens hebben om te binden en te beperken; wanneer we niet langer iets van een ander verwachten; wanneer geven en geven onze enige gedachte is en nooit nemen, op dat moment zullen we merken dat we vrij zijn van de hele wereld; onze banden zullen van ons af vallen; onze ketenen gebroken; en voor de eerste keer in ons leven zullen we de volmaakte vreugde van perfecte vrijheid kennen. Bevrijd van iedere menselijke beperking, de gewillige en blije dienaar van ons Hogere Zelf alleen.

De drang om te bezitten is in het Westen zo enorm ontwikkeld dat het ernstige ziekte nodig maakt voordat de mensen de dwaling herkennen en hun gedrag verbeteren; en al naar gelang de ernst en de soort van overheersing van een ander, zoveel moeten we lijden zolang als we doordaan met ons een macht toe te eigenen die niet aan de mens behoort.

Absolute vrijheid is ons geboorterecht, en dit kunnen we alleen bereiken als we iedere levende Ziel die ons leven binnenkomt diezelfde vrijheid geven. Want we oogsten werkelijk wat we zaaien, en het zal ons werkelijk worden uitgemeten zoals we het een ander bemeten.

Precies zoals we een ander leven dwarsbomen, of dat nou jong of oud is, zo moet dat wel terug-slaan op onszelf. Als wij hun handelen beperken, dan kan het ons gebeuren dat ons lichaam beperkt wordt door stijfheid; als we bovendien pijn en leed veroorzaken, dan moeten we erop voorbereid zijn dat we hetzelfde te verdraen krijgen, totdat we ons leven beteren; en er is geen ziekte, hoe ernstig ook, die niet noodzakelijk kan zijn om onze acties in te dammen en onze levenswijze te veranderen.

Voor degenen die te lijden hebben door toedoen van anderen: schep moed; want het betekent dat je gevorderd bent tot het stadium dat je geleerd wordt om je vrijheid te behalen: want net die pijn en het lijden dat je verduurt, leert je hoe je je eigen fout kunt herstellen, en zodra je geleerd hebt welke dwaling dat is en hem rechtzet, zijn je problemen voorbij.

De manier om dit aan te pakken is door volmaakte vriendelijkheid te oefenen door nooit door gedachte of woord of daad een ander te kwetsen. Onthoud dat alle mensen hun eigen zieleheil aan het uitwerken zijn; door het leven gaan om die lessen te leren die hun eigen Ziel perfectioneren; en dat ze dat zelf moeten doen: dat ze hun eigen ervaringen moeten opdoen; de valkuilen van de wereld leren en, door hun eigen inspanning, het pad vinden dat naar de bergtop leidt. Het enige dat we kunnen doen, als we wat meer kennis en ervaring hebben dan een jongere broeder, is ze heel voorzichtig gidsen. Als ze willen luisteren, helemaal goed; zoniet, dan moeten we geduldig wachten tot ze meer ervaring hebben opgedaan om hun fout te leren, en dan komen ze misschien bij ons terug.

We moeten ons best doen om zo vriendelijk te zijn, zo rustig, zo geduldig behulpzaam, dat we meer als een lichte bries of als een zonnestraal tussen onze medemensen bewegen: altijd bereid om ze te helpen wanneer ze daarom vragen, maar zonder ze ooit onze eigen kijk op te dringen.

En nu wil ik nog vertellen over een andere grote hinderpaal om gezond te zijn, die tegenwoordig heel, heel gebruikelijk is, en een van de grootste obstakels die artsen tegenkomen in hun inspanningen om te genezen. Een obstakel in de vorm van persoonsverheerlijking. Christus zei: "Je kunt niet God dienen en mammon", en toch is het dienen van mammon een van onze grootste struikelblokken.

Er was ooit een engel, een roemrijke en prachtige engel, die verscheen aan St. Jan, en St. Jan verviel in verering en aanbidding. Maar de engel zei tegen hem: "Zorg dat je dat niet doet, ik ben net als jij een dienaar en een van je broeders. Aanbid God." En toch aanbidden tegenwoordig tienduizenden niet God, niet eens een machtige engel, maar een medemens. Ik kan je verzekeren dat de verering van een andere sterveling voor een noodlijdende een van de moeilijkst te overwinnen problemen is.

Hoe gewoon is de uitdrukking: "Dat moet ik aan mijn vader vragen, mijn zuster, mijn man." Wat een tragedie. Te bedenken dat een menselijke Ziel, die zijn Goddelijke groei aan het ontwikkelen is, toestemming zou moeten vragen aan een medereiziger. Aan wie denkt hij dat hij zijn bestaan te danken heeft, zijn wezen, zijn leven - aan een medereiziger of aan zijn Schepper?

We moeten beseffen dat we voor onze daden en voor onze gedachten verantwoording verschuldigd zijn aan God, en aan God alleen. En ons laten beÔnvloeden, de wensen van een andere sterveling gehoorzamen, rekening houden met hun verlangens, dat is inderdaad persoonsverheerlijking. De straf daarvoor is streng, het bindt ons met kettingen, het zet ons in de gevangenis, het beperkt ons leven; en dat hoort ook zo, en dat verdienen we ook, als we luisteren naar de opdrachten van een mens, terwijl ons hele zelf maar ťťn opdracht zou moeten kennen - van onze Schepper, Die ons leven en ons begrip aan ons geschonken heeft.

Wees ervan overtuigd dat het individu dat zijn vrouw, zijn kind, zijn vader of zijn vriend boven zijn eigen taak zet, een persoonsverheerlijker is, die mammon dient en niet God.

Denk aan de woorden van Christus, "Wie is Mijn moeder, en wie zijn Mijn broeders", die inhouden dat ieder van ons, hoe klein en onbelangrijk ook, hier is om onze broeders te helpen, de mensheid, de wereld in het algemeen, en nooit, nog niet eens het kortste moment, om gedicteerd en gecommandeerd te worden door een ander mens, als dat indruist tegen de beweegredenen waarvan we weten dat ze van onze Ziel afkomstig zijn.

Wees de kapitein van je Ziel, de meester van je lot (wat betekent: laat jezelf, zonder beletsel of hinder door enig persoon of omstandigheid, geheel en al beheersen en leiden door de Goddelijkheid binnenin je), en leef altijd in overeensteming met de wetten van, en alleen verantwoording verschuldigd tegenover de God Die jou je leven gaf.

En dan is er nog een punt om onder uw aandacht te brengen. Neem altijd het bevel in acht dat Christus aan Zijn leerlingen gaf: 'Verzet je niet tegen het kwaad'. Ziekte en onrecht dienen niet met rechtstreekse gevechten overwonnen te worden, maar door ze te vervangen door goeds. Duisternis wordt opgeruimd door licht, niet door diepere duisternis; haat door liefde; wreedheid door vriendelijkheid en medelijden; en ziekte door gezondheid.

Ons hele doel is om onze fouten te achterhalen, en ernaar te streven om de tegengestelde deugd zozeer te ontwikkelen dat de fout ons verlaat als sneeuw voor de zon. Vecht niet tegen je zorgen; strijd niet tegen je ziekte; worstel niet met je kwalen; vergeet ze maar, terwijl je je concentreert op het ontwikkelen van de deugd die je nodig hebt.

Dus als we het allemaal op een rijtje zetten kunnen we zien wat een belangrijke rol de homeopathie in de toekomst gaat spelen bij de overwinning op ziekte.

Nu we eenmaal begrepen hebben dat ziekte zelf het soortgelijke is dat het gelijke geneest; dat we het zelf veroorzaken; ter verbetering van onszelf en voor onze uiteindelijke bestwil; en dat we het kunnen voorkomen als we de lessen maar leren die we nodig hebben en onze fouten verbeteren voordat de zwaardere les van het lijden nodig is. Dit is het logisch vervolg van Hahnemann's geweldige werk; de volgende stap in de gedachtengang die aan hem onthuld is, en die ons een stap verder brengt in de richting van volledig begrip van ziekte en gezondheid, en een tussenstap is tussen waar hij ons bracht en het gloren van die dag dat de mensheid zover gevorderd is dat ze in staat is om de heerlijkheid van Goddelijke Genezing rechtstreeks te ontvangen.

De wijze arts die zijn remedies goed kiest uit de weldadige planten in de natuur, die planten die Goddelijk verrijkt en gezegend zijn, zal in staat zijn om zijn pati√ęnten te helpen om die kanalen te openen die een betere communicatie tussen Ziel en lichaam mogelijk maken, en zo de deugden te ontwikkelen die nodig zijn om hun fouten uit te wissen. Dit geeft de mensheid hoop op echte gezondheid, samen met mentale en spirituele groei.

Wat de patiŽnten betreft, is het nodig dat zij bereid zijn de waarheid onder ogen te zien, dat ziekte uitsluitend en alleen het gevolg is van dwalingen van henzelf, net zoals het loon voor zonde de dood is. Ze dienen de wens te hebben om die dwalingen te herstellen, om een beter en zinvoller leven te leiden, en te beseffen dat genezing afhankelijk is van hun eigen inspanning, hoewel ze naar de dokter kunnen gaan voor leiding en hulp in hun moeilijkheden.

Gezondheid kan niet worden verkregen door goud te betalen, net zo min als een kind zijn opleiding kan kopen; geen enkel geldbedag kan de leerling leren schrijven, dat moet hij zelf leren, begeleid door een ervaren leraar. Zo is het ook met gezondheid.

Er zijn de twee grote geboden: 'Heb God lief en uw naaste'. Laten we onze individualiteit zo ontwikkelen dat we de volledige vrijheid behalen om de Goddelijkheid binnen in onszelf te dienen, en alleen die Goddelijkheid; en dat we ieder ander hun absolute vrijheid geven, en ze zoveel als in onze machtligt dienen, binnen de maatstaven van onze Ziel, terwijl we steeds beseffen dat het vergroten van onze eigen vrijheid zorgt dat ook onze vrijheid en ons vermogen om onze medemens te dienen groeit.

Dit betekent dat we onder ogen moeten zien dat we ziekte helemaal zelf veroorzaken, en dat we alleen beter kunnen worden door onze dwalingen te verbeteren. Alle werkelijke genezing is erop gericht om de patiŽnt te helpen om zijn Ziel en gedachten en lichaam in harmonie te brengen. Dit kan hij alleen maar zelf doen, hoewel advies en hulp van een deskundige broeder hierbij heel goed kan ondersteunen.

Zoals Hahnemann heeft uitgelegd is alle genezing die niet van binnenuit komt schadelijk, en schijnbare genezing van het lichaam d.m.v. materialistische methoden, slechts behaald door de actie van anderen, zonder zelf-hulp, kan zeker zorgen voor lichamelijke opluchting, maar leidt tot schade aan onze Hogere Natuur, omdat de les niet geleerd is, en de dwaling niet uitgewist.

Het is verschrikkelijk om te zien hoeveel kunstmatige en oppervlakkige kuren er vandaag de dag met geld en verkeerde methoden te krijgen zijn in de geneeskunde; verkeerde methoden omdat ze alleen maar de symptomen onderdrukken; schijnbare opluchting geven zonder de oorzaak weg te nemen.

Genezing dient van binnenuit onszelf te komen, door onze dwalingen te erkennen en te verbeteren, en door ons wezen in harmonie te brengen met het Goddelijke Plan. En aangezien de Schepper, in Zijn barmhartigheid, bepaalde Goddelijk verrijkte kruiden heeft neergezet om ons aan onze overwinning te helpen, is het zaak om deze te zoeken en naar ons beste kunnen te gebruiken om de berg van onze ontwikkeling te beklimmen, tot aan de dag dat we de top van perfectie bereiken.

Hahnemann besefte de waarheid van 'het gelijke met het gelijksoortige genezen', wat in feite betekent dat de ziekte de dwaling geneest; dat ware genezing nog een stadium hoger is dan dit: dat liefde en al haar eigenschappen de fout uitdrijven.

Dat bij de juiste wijze van genezen niets gedaan moet worden dat de eigen verantwoordelijkheid van de patiŽnt vermindert; maar dat slechts die middelen aangewend dienen te worden die hem helpen om zijn fouten te overwinnen.

Dat we nu weten dat bepaalde middelen van de homeopatische pharmacopee de macht hebben om onze vibratie te verhogen, en op die manier meer harmonie te brengen tussen ons sterfelijke en ons Spirituele zelf, en door de aldus verhoogde harmonie de genezing te bewerkstelligen.

En ten slotte, dat het onze taak is om de pharmacopee te zuiveren, en nieuwe remedies toe te voegen tot het alleen nog die remedies bevat die weldadig en verheffend zijn.

 

lieverbeter.nl:   ALLES over Bachbloesems